Tumblr creado por Outes, nestes momentos tirado por Beijing. Contactoutes.blk@gmail.com
~ Saturday, October 20 ~
Permalink
Hoxe día de 31 horas. Como dicía o Xabarín: vai sendo hora de ir para casa…
E como seica hoxe toca reflexionar, foto de cara onde reflexiono eu! ;-)

Hoxe día de 31 horas. Como dicía o Xabarín: vai sendo hora de ir para casa…
E como seica hoxe toca reflexionar, foto de cara onde reflexiono eu! ;-)


2 notes
~ Friday, October 19 ~
Permalink
A conta, por favor?

A conta, por favor?


Permalink

Día 4: Interior tumbas Ming, Muralla China (sección Mutianyu) e casa do té

Último día de excursións organizadas, de novo aos mesmos sitios que onte, pero en diferentes formas: nas tumbas Ming entramos nunha delas e non vimos tantos exteriores, e cambiamos de sección de muralla.
De novo madrugón para sair sobre as 8 da mañá. Os nosos compañeiros de hoxe eran unha familia de Singapur (avós, pais e un bebé), unha familia mexicana (pais e 4 irmáns), un yanki e nós.
Viaxe de rigor co yanki tocando a moral co aire do bus (conste que era un crack, viaxaba 10 semanas a 10 países diferentes). Nas tumbas Ming tivemos a oportunidade de entrar nunha delas, situada 27 metros baixo terra (a suma das cifras é 9, o número da dinastía), edificada no século XV, cun conxunto de salas que crean un pasillo central que chega a unha habitación final onde se atopa o féretro do Emperador xunto cas súas dúas mulleres. Tamén hai 21 cofres cheos de posesións para usar no Ceo. O curioso dos féretros é que están feitos de madeira e totalmente pintados de vermello, por ser a cor que simboliza o poder na tradición china.
As tumbas eran totalmente tapiadas unha vez que entraban os corpos, polo que aínda que as tumbas se descubriron no ano 56, foron necesarios máis de 2 anos de excavacións polo outeiro e tres túneles diferentes até dar con elas.

Unha vez rematada esta parte, dirección Muralla China, onde comeríamos aos seus pés para despois subir e ter a tarde arriba. De novo empregamos un funicular para poder chegar arriba, non sen acojone. De novo na Muralla, pero desta volta cun panorama moi diferente: estabamos practicamente sós. A sección Mutianyu é das máis alonxadas á cidade, polo que a maioría de excursións non traballan até aquí, e ao ser Luns non había case chineses. Penso que é o lugar que máis me impresionou de toda a viaxe, explicación semellante á de onte pero desta volta case en soidade absoluta, para non esquecer.
En canto á muralla, esta sección corresponde á dinastía Ming e comezos da Qing, polo que é unha estrutura máis moderna: menos ancha e reforzada polos laterais con diversos materiais, o que a facía máis resistente a un ataque.
Dúas horas despois baixamos de novo, desta volta por un tobogán habilitado de máis dun kilómetro de longo e co que baixas nun mecanismo que ten unha palanca para acelerar e frenar, como se fora Port Aventura en cutre e cunha das Maravillas do Mundo ao lado.

De volta para o hotel, pasamos pola casa do té, típico sitio para vender e tocar a moral, pero fago un alto porque a tradición do té neste país é enorme. Déronnos a probar tés de todo tipo, con sabores totalmente diferentes, e mesmo algúns estaban ricos! ;-) Toda a funcionalidade do té socialmente recórdame ao papel do mate en Uruguai ou Arxentina, e todo o mundo bebe máis té que auga.

Unha vez no hotel, cea chinesa para non perder a tradición e a cama, que hai que descansar.


~ Thursday, October 18 ~
Permalink

Día 3: Tumbas Ming e Gran Muralla China (Sector Badaling)

O terceiro día comezou un pouco máis tarde: se dirección Cidade Prohibida eramos o primeiro hotel, desta volta fomos os últimos en ser recollidos. Preto das 8 puxémonos en marcha cara as Tumbas Ming cun novo grupo: unha parella de Bangladesh, as mesmas estadounidenses e a rusa de onte e outra parella de yankis.
As tumbas Ming (a novena e máis importante dinastía de emperadores chineses, que gobernou o país durante máis de 3 séculos) son un complexo de 13 tumbas a uns 70 kilómetros da cidade, nunha zona practicamente despoboada e entre montañas, asegurando que fora un espazo de tranquilidade e descanso para eles (e así foi, até que apareceu o turismo). De novo, o máis interesante son os grandes espazos cos que se edifican as construccións chinesas.
Ao saír, nova parada estúpida para o comercial sobre o traballo no Jade e se queríamos mercar e blabla. O único relevante foi que atopei a un clon de Casares tallando (subida foto fai uns días).
Comida chinesa para subir un nivel en “manexo de palillos” e camiño cara a Gran Muralla China.

É moi interesante como están enfocadas as infraestruturas en Beijing, dado o seu rapidísimo crecemento. Con uns 23 millóns de habitantes, supón unha macrourbe que viu medrando nun millón de persoas anualmente nos últimos 7 anos. O transporte por carreteras está feito en base a aneis que rodean á cidade e que farían chorar a Gallardón e a súa M30: Na actualidade existen 5 aneis numerados do 2 ao 6, cuns 4 ou 5 carrís en cada dirección. Para que vos fagades unha idea, o 5º anel está a máis de 20km do centro da cidade, e aínda hai outro máis lonxe. Como é posíbel que unha cidade medre tan rápido? Non sabería dicir a cantidade de traballadores nas obras de ampliación que existen constamente, pero o que si sei é que hai turnos diferentes e así trabállase as 24 horas do día. Polas noites vemos como iluminan os edificios en construcción e hai obreiros traballando. Ou así ou de ningún outro xeito, para flipar.

Despois de máis dunha hora de traxecto dirección norte, chegamos á Sección Badaling da Gran Muralla China, unha das 6 abertas ao público na zona de Beijing. Destacar dúas cousas:
a) a Muralla China é unha puta ida de olla. Xa non por vela alí e caer de cú pensando que se chegaron a construir máis de 6500km durante 1400 anos, senón porque ademáis está construída polo medio das montañas, non por vales. Dise dela que é o cementerio máis longo do mundo, e que cada metro construído implicaba 3 mortos. Calcúlanse case 10 millóns de víctimas durante todo o proceso, aínda que non hai datos fiables.
b) Sendo Domingo, a muralla estaba totalmente masificada. Non sabería calcular a cantidade de xente, pero para que vos fagades unha idea, non podías dar 2 pasos sen chocar con alguén durante o primeiro kilómetro de muralla. O positivo é que a muralla é todo costa arriba e costa abaixo (seguindo as propias montañas), polo que unha vez escapas un pouco da saída moita xente xa non sigue e atopas un pouco máis de espazo. Cuestión relevante: a inmensa maioría deste turismo é chinés, non estranxeiro. É incrible a cantidade de turistas no interior do propio país, en todas partes hai unha morea de excursións organizadas para a propia poboación chinesa, e moita dela vén do campo. Polo que estiven preguntando, estas excursións son moi comúns no conxunto da poboación para coñecer o seu país, polo que está claro que existe unha certa capacidade de renda para ocio ou unha política turística intelixente por parte do goberno.

Volvendo á muralla, o máis impactante son as vistas, onde podes ver kilómetros de muralla até que desaparece detrás doutro monte, para volver aparecer noutro lado. Pérdese no infinito en ambas direccións (e é normal, porque en dirección este chega até territorio de Corea do Norte, e en dirección oeste máis de mil kilómetros cara a China Interior), polo que ao final só podes imaxinar a inmensidade que supón.

Unha vez rematada a visita, dunhas dúas horas e que sabe a moi moi pouco, de volta cara Beijing pola autopistta até o noso hotel, entre os aneis 4 e 5, no barrio de Wanjing! Cea chinesa (subín dous niveis de “manexo de palillos” nun día!) e para cama descansar!


1 note
Permalink
Sinal seria no medio de Beijing.

Sinal seria no medio de Beijing.


Permalink

Análise sociolóxico dun McDonals en Beijing

Hoxe á noitiña desplaceime até o barrio de Wudaokou, na zona noroeste da cidade, onde se atopan algunhas universidades e unha multitude de locais para estudantes. Decidinme a entrar nun McDonals (como puido ser un KFC ou calquera outro chiringo de comida rápida), e esta era a panorámica do interior, por mesas:
- 3 parellas
- un home lendo
- 4 tipos xogando a cartas Magic cunha caixa do WoW ao lado
- 2 grupiños de amigos, 4 ou 5 persoas
- Outes en plan gordo extremo comendo 3 menus doble cheesburguer
- un rapaz estranxeiro cunha compañeira de clase, que quedaran para estudar pero el non paraba de dicir que marcharan, mentres ela só dicía “nooooooo”.
- Un tipo sobando
- 7 persoas soas en mesas diferentes con móbil, tablet ou portátil.

Moitos vos preguntaredes que facía eu alí dentro, pero non era pola comida, só pola curiosidade! :D


1 note
Permalink
Servizo público de bicis no centro de Beijing. Si, como as que quitou Conde Roa en Compostela.
Partido Comunista de China 1 - 0 Partido Popular

Servizo público de bicis no centro de Beijing. Si, como as que quitou Conde Roa en Compostela.
Partido Comunista de China 1 - 0 Partido Popular


~ Wednesday, October 17 ~
Permalink
Amancio Ortega maoísta

Amancio Ortega maoísta


Permalink
Rapazada debuxando aos pés do Templo do Ceo

Rapazada debuxando aos pés do Templo do Ceo


Permalink

Día 2: Cidade Prohibida, Templo do Ceo e Pazo de Verán

O día comezou para nós ás 6 da mañá, e despois dunhas duchas e un almorzo case na boca, saímos no noso bus ás 7 da mañá cara outros hoteis para recoller ao noso grupo. Despois dunha hora de voltas pola cidade, tan enorme como o día anterior, rematamos un grupiño bastante xeitoso cunha parella francesa, outra americana, unha rapaza rusa e outra vietnamita. A nosa guía, Lili, viría con nós todo o día.
Chegamos á Praza de Tiannamen, onde se atopa a entrada principal da Cidade Prohibida. O complexo de edificios representa perfectamente o que son as edificacións tradicionais chinesas. Chama moito a atención o xogo de cores, con moitísimo vermello, amarelo, verde e azul, cores simbólicos na cultura chinesa. A outra cuestión son os espazos, con prazas verdadeiramente grandes e lugares abertos, que dan lugar a unha sensación de tranquilidade que non soes atopar en ningún sitio. Ademáis, a Cidade Prohibida é enorme, polo que podes perderte durante horas só camiñando polos seus espazos laterais, onde atopas xardíns, paseos ou casiñas pequerrechas onde non hai case ninguén.
Saímos pola parte de atrás da Cidade, cunha serie de pontes que sortean un lago ás portas das murallas. De alí saímos cara o Templo do Ceo, outro edificio de culto na cultura chinesa. Atópase nuns xardíns públicos, polo que alí podías ver bastantes grupos de chineses pasando o día. De novo, espacios enormes e rúas anchas, aínda sendo só para peatóns.
Ao rematar comimos (novas experiencias con palillos, terrible, pero menos terrible que onte), e saímos cara o Pazo de Verán, a máis dunha hora de viaxe.
Unha serie de construccións bordeadas por xardíns, paseos e un lago fan deste espazo un dos máis bonitos que vin até o momento no país. Con máis de 300 anos de vida, e reconstruído en varias ocasións debido a incendios e guerras, foi para min un dos puntos fortes do día, sen dúbida.
Ao rematar o día, de novo camiño ao hotel despedíndonos da compañía que tivemos. Unha ducha, cea nun KFC (si, nun KFC), que era o que atopamos máis preto, e para cama, que estabamos derrengados, e mañá será outro día.
PD. Para máis información sobre os sitios, seguro que a wikipedia pode dicir máis que as explicacións da nosa guía.
PD2. Calquera cuestión, a outes.blk@gmail.com ou @outes!


Permalink
Bos días!
Hoxe día de Congreso, aquí estou eu co poster do noso traballo. Calquera cuestión médica, non me preguntedes a min. :)

Bos días!
Hoxe día de Congreso, aquí estou eu co poster do noso traballo. Calquera cuestión médica, non me preguntedes a min. :)


~ Tuesday, October 16 ~
Permalink

Muralla china

Estadio nacional de Pekin? Que guapo!
Pero mólame máis a muralla, coma a de Lugo, pero en jarto.
Vía @adriancampa_b
Un grande!


Permalink

Día 1: Chegar, durmir, Tiannamen

Ola Beijing. Ola frío. Ola smog. A baixada do avión foi impresionante, unha espesa néboa que non vira nunca cubría todo o ceo do aeroporto, mesmo o cheiro xa intuía contaminación. A outra sensación foi o golpe de frío, cun clima semellante ao galego pero nunha época máis invernal.

Os trámites foron sen problema, na cola do pasaporte curiosa conversa cun pequeno grupo de cubanos que chegaran doutro avión e que viñan por relacións comerciais até China. O seu si que era unha viaxe: La Habana - París - Beijing. Día e medio viaxando. Interesante para tomar contacto directo cas relacións comerciais entre ambos países, moi importantes e crecentes, sendo China o segundo país por importacións e exportacións cubanas, despois de Venezuela.

Unha vez recollidas as maletas, unha simpática guía, de nome occidental Karen, e de nome chinés impronunciábel, acompañounos a un taxi que nos levou ao hotel, onde fixemos o check in con algúns problemas. Finalmente, entramos na nosa habitación ás 7 da mañá hora local (o que sería a unha da mañá hora galega) e fomos directamente para cama, a ver se podiamos descansar un anaco.

Ás 2 da tarde erguímonos e puxemos camiño a Tiannamen, adiantándonos ás excursións que tiñamos programadas (os seguintes tres días están pensados para o turisteo máis organizado e coñazo, pero é o que hai…). Unha hora de taxi por unha das cidades máis grandes, caóticas e masificadas que vira nunca.

Chegamos a Tiannamen máis alá das 3 da tarde. A praza máis grande do planeta, presidida cunha fotografía de Mao na porta principal da Cidade Prohibida, e unha enorme bandeira da República Popular de China. Aos lados o Museo Nacional e a sede do Goberno, e ao fondo (isto é, moi ao fondo) o Memorial a Mao, onde se atopa o seu corpo. Sen demasiado que dicir, porque case todo o que puidera comentar sería pouco, experiencia incríbel.

Unha cousa moi interesante é ver como che mira a maioría da xente. Evidentemente non están nada acostumados ás faccións occidentais, e quedan mirando sorprendidos. Houbo bastantes neniños que nos quedaron mirando aparvados, supoño que preguntándose que enfermidade tiñamos nos ollos. Esa sensación de sentirse observado é moi curiosa, porque supoño que fai 20 anos para un chino que chegaba a Compostela sería semellante.

Ás 17:30 vimos como arriaban a bandeira, típico espectáculo militar algo coñazo, pero había moitísimo ambiente así que decidimos quedar. Interesante porque varía a hora todos os días, segundo a posta do sol.

Ao rematar buscamos un taxi, que atopamos non sen problemas, e que nos levou, non sen problemas, ao hotel. Ao ser unha cidade tan grande (e aínda non estar os GPS vixentes) os taxistas van de memoria aos sitios e non saben onde quedan a maioría de cousas. Despois de dar voltas ao redor do noso hotel un anaco, finalmente o atopamos mirando polas ventanillas. Non será o último problema cos taxis…

Para rematar o día saímos buscar algún sitio no que cear, e atopamos un interesante restaurante chinés (obviamente) nun centro comercial preto do hotel. Alí fixemos señas a todo o mundo e tivemos a nosa terrorífica primeira experiencia cos palillos chinos para comer. Supoño que as camareiras pensaron que eramos retrasados, pero finalmente fomos capaces de comer. Se queredes poñervos a dieta é suficiente con que empreguedes palillos unha semana e xa veredes! Conste que co tempo vas mellorando e ao final até che parecen cómodos.

Despois da experiencia ca comida chinesa directos para a cama a repoñernos do jet lag, e mañá a primeira visita á Cidade Prohibida, o Templo do Ceo e o Pazo de Verán.


Permalink
A Asemblea do Campus de Beijing da Liga Estudantil Galega (@ligaestudantil) saúda as mobilizacións do 17O!

A Asemblea do Campus de Beijing da Liga Estudantil Galega (@ligaestudantil) saúda as mobilizacións do 17O!


1 note
Permalink
Adicada a Charly, Risis e Campaña, que sei que vos vai encantar! hahahaha

Adicada a Charly, Risis e Campaña, que sei que vos vai encantar! hahahaha